Saturday, May 12, 2012

ერთად ვიკითხოთ მეტი




ერთად ვიკითხოთ მეტი.. გავხდეთ წიგნების თაობა... დავუბრუნოთ ადამიანებს წიგნების სიყვარული...მსგავს მოწოდებებს ხშირად ვხვდებით, თუმცა საინტერესოა ვინ ითვალისწინებს, ვინ ცდილობს რეალურად დაუბრუნოს წიგნებს პოპულარობა... ჩემში პირადად ის უფრო იწვევს ინტერესს თუ როგორ უნდა აიძულო ადამიანს წიგნის კითხვა.

წიგნების პოპულარობა ვახსენე და თან დავფიქრდი...მემგონი ახლანდელ თაობაში იმდენად პოპულარულია აჩვენო თავი ,,განათლებულად’’ , რომ არც თუ ისეთი მივიწყებული თემაა წიგნები... ცუდი ისაა, რომ  რეალურად ძალიან ცოტა ადამიანია ვინც წიგნს საკუთარი სიამოვნებისთვის კითხულობს. პრობლემა სწორედ ესაა..

 წიგნები ავითარებენ  წარმოსახვის უნარს, ამდიდრებს ფანტაზიას. ახალს არაფერს ვამბობ, მაგრამ  სწორედ ბავშვობაში წაკითხული წიგნების დამსახურებაა ჩვენი შემდგომი ჩამოყალიბება და მსოფლმხედველობა.

წაუკითხავ წიგნებს შურისძიების ძალა აქვთ. ჩემი სიტყვები არა არის, მაგრამ სრულიად ვეთანხმები. სიტყვა ,,უწიგნური’’ მძიმედ ჟღერს, თუმცა სწორედ უწიგნური ადამიანი იჩაგრება ყველაზე მეტად ჩვენ საზოგადოებში. და სამწუხაროდ ბევრია ესეთი.

ადამიანების ცხოვრებაში წიგნი იმაზე დიდ როლს თამაშობს ვიდრე ჩვენ წარმოგვიდგენია.ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობიდან უნდა შეიყვარო წიგნის სუნი, ფურცხლების ხმა... ყველაფერი აქედან იწყება.. განათლებას რომ თავი დავანებოთ (არც თუ ისე თავის დასანებებელი თემაა) წიგნი საუკეთესო მრჩეველია, უხილავი გიდია რომელიც გვასწავლის სხვა ადამინების, ნაწარმოებების გმირების, მაგალითზე თუ როგორ უნდა ვიცხოვროთ სწორად ან არასწორად. რას უნდა მივაქციოთ ყურადღება და რა არ უნდა დარჩეს ჩვენი თვალთახედვის მიღმა. კარგ ნაწარმოებს დიდი ძალა აქვს. საკუთარი გამოცდილებიდან ვამბობ... ბოლოს წაკითხული წიგნებიდან ჩემზე ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება გურამ დოჩანაშვილის ,,სამოსელმა პირველმა’’ მოახდინა. ჩემთვის რთულია გადმოვცე რამდენად მადლობელი ვარ ამ წიგნის. ვხვდები, რომ ჯერ კიდევ ვერ შევიცანი ბოლომდე. ეს ნაწარმოებია რომელიც გასწავლის ცხოვრებას და გაჩვენებს სიყვარულის ძალას... დედამიწას ხომ სიყვარული ატრიალებს.

ჩემს ცხოვრებაში წიგნებს ყოველთვის განსაკუთრებული ადგილი ეკავათ და ახლაც ასეა, საბედნიეროდ. არის პერიოდი როდესაც ვერ იცლი საკითხავად, თუმცა თაროზე ყოველთვის დევს დაუმთავრებელი წიგნი, როგორც კი სიცარიელეს ვგრძნობ იმ წამსვე მივადგები ხოლმე ამ თაროებს და ვივსები ახალი ემოციებით , შთაბეჭდილებებით,ვიცნობს ახალ ადამიანებს და  გადავდივარ სხვა სამყაროში, რეალურად ვისვენებ ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით. კარგი ნაწარმოების წაკითხვას სევდაც მოყვება რომ უკვე დამთავრდა.. და აი ისევ გურამ დოჩანაშვილი და პირველად წაკითხვის ბედნიერება.


beatnik-books.blogspot.com